Showing posts with label Penmachno. Show all posts
Showing posts with label Penmachno. Show all posts

21.11.25

Rhai o Furddunod y Llan (Penmachno)

Cyflwyniad o gerddi yn trafod murddunod Penmachno, a fu'n gartrefi i'n hynafiaid dros y blynyddoedd. Erbyn hyn, 'does neb o'r plwy' yn cofio teuluoedd yn trigo yn yr adeiladau hyn, ond yn rhan bwysig o dreftadaeth yr ardal yr amser a fu.

 

Pwy sy'n cofio Pant Griafolen,
Bryn y Saer a Phenygeulan,
Minffordd, Garret a Brynffynnon?
Rhain i gyd sydd yn adfeilion.

Llety Wilym, Efail D'lasa
A Llwyn teg, a Gwiga Ucha',
A Ffridd Wen a'r hen Gae Hilin,
Pen y Foel, Tŵr Teg a'r Felin.

Aeth Ffridd Wen a Phen y Garw,
A Bryn Cryg, yn furiau marw;
Fel Nant Iwrch a Phen y Dorlan,
A Thŷ Talcen, a Bryn Gogan. 

Tywyll ydyw ym Mryn Gola',
Tawel ers y cload ola;
Ychydig iawn a ŵyr am Collfryn
Aeth o'n golwg ers sawl blwyddyn.

Enwau nawr sydd yn golledig
Ar sawl dôl na chaiff ei 'redig,
Fel y Weirglodd a Chae'r Mynach
Termau sydd yn angof bellach.

Lle bu'r gân ym Muarth Tanglw’s,
Llonydd yw, a llwm ei oerddrws:
Hafod Chwaen a Thŷ'n y Pistyll -
Dim ond olion rhain sy'n sefyll.

Yma, yn yr hen gartrefi,
Yma bu'r Gymraeg yn ffynnu,
Yma bu 'rhen genedlaetha',
Yma'n ddwfn mae 'ngwreiddia' inna'.

Er fy nhristwch gweld yr uchod
Erbyn heddiw yn furddunod,
Diolch wyf, wrth sychu llygaid
Nad y'nt loches i estroniaid.


14.11.25

Cerddi'r Chwarel - Diwedd Cymuned

Dim ond plwy’ bach Cymreig, mewn dyffryn di-nôd
Fu Penmachno i lawer, a hynny cyn dod
Y newid aruthrol ddaeth heibio ers tro,
I wyrdroi cymdeithas a iaith fy hen fro.

Lle bu, ers canrifoedd, fy hil ym mhob man, 
A phob un â’u gwreiddiau yn ddwfn yn y LLan
A’r Gymraeg ar bob tafod, mewn ysgol a gwaith,
Ond yn awr, mewn lleiafrif mae siaradwyr yr iaith.

Lle bu, ar un adeg, ei strydoedd yn llawn
O siopwyr cynhenid bob bore a ph’nawn,
A niferoedd y siopa’n ddau ddwsin, a mwy,
Nid oes bellach fasnachdy ar ôl yn y plwy’.

 

 

Nid oes gobaith ei adfer ‘n’ôl i’r dyddiau gynt,
Aeth delfrydau’n cyn-dadau ar goll yn y gwynt;
Ni fydd ond atgofion am r’hen ddyddiau ar ôl,
A’r hiraeth am hynny yn gwasgu’n fy ‘nghôl.

A phwy fu’n gyfrifol am y newid hwn?
A’i gwnaed yn fwriadol, i’n trechu, ni wn?
Ni ddaeth r’un achubiaeth wedi’r chwarel ’na gau,
A diwedd hen yrfa, ym mil chwedeg dau.

Diboblogi yr ardal ddaeth i bwyso yn drwm,
A dirywio yn gyflym wnaeth poblogaeth y Cwm;
Hen iaith, hen dafodiaith, ddiflanodd o’r clyw -
Roedd yn ddechrau y diwedd yr hen ffordd o fyw.

Nid fydd sôn am gymuned, fu mor gynnes a chlos,
Na’r ymdeimlad o berthyn i le, yn ddi-os;
Lle bu unwaith ‘rhen Gymry, a phob un â pharch
At gymydog a chyd-ddyn – aiff y cyfan i’r arch.

Erbyn hyn, rhaid cydnabod mai colli y dydd 
Wnaeth fy nelfrydau innau, a chollais fy ffydd;
Diflannu o’r golwg wna’r atgofion lu,
A ninnau, fel hwythau, ‘mysg y pethau a fu.

- - -  

Llun- Stephen Elwyn RODDICK / Cwm Penmachno / CC BY-SA 2.0

Cerddi'r Chwarel - Ddoe a Heddiw

Casgliad o gerddi anfonais i Steddfod Mynytho dro'n ôl, dan ffugenw 'Hen Rybelwr'

Coleg Min Nos

Pan oedd llethrau'r Llan yn gomin o gân,
a chornel y Ring yn un dras o greigwyr,
roedd dysg 'rhen ddyddiau'r caban yn adlais
o ffraethineb y bonc.

I ni â'n clustiau astud, roedd yno wynfyd;
glaslanciau'r pumdegau pell,
â'u bryd ar sathru'r drefn
a blasu'r dŵr aflan,
yma'n cowtowio i'r cymêrs
wrth inni fwrw ati i lowcio'r geiriau, 
heb reg yn 'r'un ynganiad.

Ninnau'n myfyrio yn haelioni'r hwyl,
ar lwyfan yr hen ddireidi, 
a Dei Wmffra'n diwtor arnom,
yn chwarae i'r gynulleidfa,
a'i draethu’n taro deuddeg.

Drag ar yr Wdbein, ac yna'r glec, ...chwerthin,
a'r dosbarth yn ei ddybla' 
yn heulwen haf erstalwm.

Yn ddisymwth...
'r'ôl galw'r corn gwaith i'r gro, 
disgynnodd y cyrten yn anterth y wers,
i ganslo'r anterliwtiau.

Heddiw,
yng ngweddillion y weirglodd,
mae'r hen le mewn trwmgwsg ers tro,
a chreithiau'r alltudiaeth yn aros
fel hen hollt ar lethr wag.

Dychmygaf, ym merddwr y cof,
ei gweld yn fintai wargam
     yn igam-ogamu rhwng pyliau o beswch 
i gyrraedd y fargen ddima';
Wil Lloyd, a'i drwsus ffustion liw ffurat
yn arwain y frigâd
yn araf a phwyllog i derfyn y daith.

Nid hawdd derbyn fy nieithrwch bellach,
rhwng ffiniau'r hen adnabod;
wylaf am yr hyn a ddaeth, am lwfdra ffawd, 
ac am fachlud y pelydrau pell.


Fy Hen Gymdogaeth

Erstalwm, a'r lle yn gnawd o gwmwd,
ar 'sgerbwd hen gynefin,
bu yma fwrlwm
o fyw am yfory.

Lle bu her yr addewidion
yn llenwi'r oriau
mewn lle nad oedd darfod yn bod.

Pob hewl a'i hafan o hwyl,
pob cornel yn helfa
i rannu'r wên 
o straeon cyn noswylio.

Erstalwm, ar erwau fytholwyrdd
roedd yno ardd Eden
o ddiniweidrwydd
am bethau'r byd.

Drannoeth y dihuno
a chodi gorchudd yr ystrydeb
am ddyfnder gwreiddiau,
y bu'r wers am 'sgaru had,
ac am y medi aflan.


Tro ar fyd

(Wrth weld hen chwarel lechi yn cael ei haddasu'n faes chwarae i estron anturiaethwyr na wyddent ddim am galedi’r dyddiau gynt)

Bob bore, dan wawd y domen lechi,
daw'r gwenoliaid yn fflyd,
ymysg sarhad o gwmni i grombil yr agor, 
i wrando ar sŵn dripian y dwr 
yn torri ar fudandod y gwacter.

Anturwyr ffug yng nghragen yr agor,
a'u dileit mewn creiriau rhydlyd;
- hen ebill heb dyllu ers tro
a chorryn o gadwyn yn pendilio
yr amser uwchben,
lle bu'n ddolen i greigiwr unwaith,
heddiw'n ddwylath o ddim.

I'r rhai hyn y mae'r twll yn we
i ymnadreddu drwyddo,
i'w tywys drwy wythiennau tanddaearol fy hepil,
a thros artaith y byrwyntog gynt. 

Heb orfod ymbaratoi
y bara llwyd o gynhaliaeth
dan gannwyll geiniog,
na phrofi chwerwder y smit,
maent yma'n paderu am yr hyn
nad yw ond eco iddynt.

Rhyw gogio porthi'r dyrfa
â phregeth am gwymp a chwalfa,
gan besgi ar dosturi'r plwy',
ac ar wely angau 'nghymdogaeth,
heb sylwi ar y gwlith yn hen lygad y graig,
a llygad hen chwarelwr.

20.5.25

Trin Cerrig, Rhan 8

Yn uchel i fyny’r llethrau, ar y ffin rhwng plwyfi Penmachno ac Eidda saif murddun unig o’r enw Yr Wylfa, lle, ar un adeg, trigai William Jones a’i ddau frawd – tri o hen lanciau, gyda’u mam weddw – a William druan wedi ei gofnodi fel lunatic ar fanylion cyfrifiad 1891. 

Mae hanes amdano yn ardal Penmachno fel crefyddwr gorffwyll, ac wedi colli’i ben yn llwyr â chrefydd. Roedd, er pan yn ifanc, wedi byw trwy ddiwygiad mawr 1859 ac un 1904-05, a dylanwad rheiny wedi bod yn drech arno. Er yn byw mewn lle mor anghysbell, byddai’r teulu’n mynychu capel Ebeneser, ym Mhenisa’ Penmachno yn rheolaidd. Ond mynnai William ddatgan ei deimladau dwys mewn modd anarferol yn unigrwydd y mynydd-dir uchel ger ei gartref. Tua hanner milltir o’r Wylfa, daeth ar draws darn o graig fechan o garreg las, a’i hwyneb yn ddigon llyfn iddo allu torri geiriau o’r Ysgrythur arni. Dyma oedd cysegrfa - teml breifat Wil, lle cai lonydd i geisio cysylltu â’i Dduw trwy lofnodi ei enw a darnau o adnodau o’r Beibl gyda chyllell ar y garreg. Yn amlwg, treuliodd oriau lawer ar ei bengliniau yma yn unigedd y mynydd yn cerfio a gweddïo. 

Y Garreg Adnod

Er treigliad nifer fawr o flynyddoedd ers hynny, mae’r geiriau a gerfiwyd arni yn dal yn hollol glir hyd heddiw. Gwelir yr arysgrifau ...Na ladd;  Iesu a Wulodd; Popl bach Towch yma; O Ous i Ous ac eraill a gamsillefir hefyd yn dysteb o ddatganiadau ysbrydol gŵr a ymgollodd ei hun yn ei grefydd. Er mai ond ychydig o bobl a ŵyr am leoliad y garreg unigryw hon, mae’r Garreg Adnod (tua SH507816) yn rhan annatod o hanes lleol yr ardal honno.

Dros y blynyddoedd rwyf wedi arwain ambell unigolyn a chriw i weld y garreg, a bu i un ohonynt, Arwel Emlyn Jones, gyfansoddi tri englyn am ei brofiad o gael cyswllt â’r Garreg Adnod. Dyma’r olaf o’r tri:

O naddu’r unigeddau – a gosod
      hen gysur ar greigiau,
down o hyd i’r adnodau
a’i eiriau Ef sy’n parhau.

Yn dilyn erthygl a ‘sgwennais mewn cylchgrawn rai blynyddoedd yn ôl, a ddaeth i sylw’r sylwebydd teledu. Wil Aaron, bu i’r Garreg Adnod gael sylw cenedlaethol, pan ddarlledwyd ei hanes ar raglen un noson.

Rhyw ddwy filltir ar draws y dyffryn y rhan isa hwn o blwy’ Penmachno, ger ffermdy hynafol Coed y Ffynnon, saif carreg arall sy’n rhan o chwedloniaeth yr ardal honno, sef y Maen Siglo (tua SH532803).

Bu hon ar goll i nifer am rai blynyddoedd, wedi i’r Comisiwn Coedwigaeth blannu’r felltith goed conifferaidd o amgylch Coed y Ffynnon. Ond wedi peth chwilota, daeth Paul, fy mab, a finna’ o hyd iddi, ac mae llun gennym yn rhywle o Paul yn ei dringo. 

Y Maen Siglo

Diolch i drefn, ymhen ychydig fisoedd wedyn, torrwyd y coed, a daeth y Maen Sigl i’r golwg i bawb oedd â diddordeb ynddi. Mae sawl stori’n ymwneud â hon. Eto trown at eiriau Owen Gethin Jones i gael blas ar yr hyn oedd yn adnabyddus yn ei fro ei ddyddiau ef. Awn am dro yn ei gwmni, a chael cyfarwyddiadau, eto yn ieithwedd ei ddydd:

...Dyma ni yn awr yn ymyl y Maen Siglo, Coed y Ffynnon; ac yn ei daraw yn ei dalcen a chareg lled fawr nes yw yn ysgwyd fel corsen, er ei fod yn llawer o dunelli o bwysau. Saif hwn ar graig noeth, a dywed traddodiad yr arferi grynu bob tro y canai y gloch; a diamau fod yma addoliad yn cael ei gyflwyno gan y Derwyddon...

Sôn am gloch yr eglwys oedd Gethin uchod, ac er bod eglwys bresennol y plwyf yn Llan Penmachno, tua dwy filltir i fyny’r dyffryn, a mwy o safle’r Garreg Siglo, mae awgrym fod eglwys arall gerllaw wedi bod yn y dyddiau gynt. Islaw Coed y Ffynnon, saif gweddillion annedd a elwir yn Buarth Taneglwys, neu ‘Buarth Tan’glws ar lafar, sy’n awgrymu bod hen eglwys arall wedi bod o fewn tafliad carreg i’r Garreg Siglo. 

Cyfansoddodd y bardd enwog lleol o’r 16 ganrif, William Cynwal englyn i’r Maen Sigl. A dyna brawf bod y chwedl am y garreg ar gael ym Mhenmachno yn ganrifoedd yn ôl. Dyma ddywed Cynwal yn ei englyn:           

Ai hwn yw’r maen graen gryno llwydwyn
     Rhwng Lledr a Machno?
Geill dyn unig ei siglo,
Ni chodai fil a chwedyn fo.

A dyna sy’n arbennig am yr hen ddywediadau gynt, ac yn ychwanegu at naws yr hen chwedloniaeth y dyddiau fu i’r safleoedd hyn. Maent yn enghreifftiau da o sut y bu i’r enwau hynafol hyn ar ambell garreg gael eu cofnodi gan haneswyr lleol yr amser a fu. Mae yma ymdrech i ddangos y rhesymau dros fedyddio’r cerrig a’r creigiau hyn, a’r chwedlau wedi eu trosglwyddo o genhedlaeth i genhedlaeth dros ganrifoedd di-rif. 

A dyma’r gymwynas fawr a wnaeth haneswyr lleol y dyddiau gynt â ni, y sawl sy’n dal i ymddiddori yn chwedloniaeth ac enwau lleol ein cenedl. Yn sicr, mae yna nifer nad ydwi wedi cyfeirio atynt, ac mae nifer wedi mynd yn angof dros y blynyddoedd. Byddai’n gymwynas fawr i haneswyr heddiw, a’r dyfodol, petawn ni i gyd yn mynd ati  i restru’r enwau sydd ar gerrig fel hyn, sy’n nodweddion arbennig o’r fro, a phob bro arall yng Nghymru.

24.1.25

Cymeriadau Penmachno Gynt

Dim ond hel atgofion, wrth fyned yn hŷn
A wnes, am gyfoedion o ddoe, fesul un;
Wynebau erstalwm ddaeth eto yn fyw,
A’u lleisiau cyfarwydd a ddychwel i’m clyw.

-----------------------------------
Dei Soldiwr, bonheddwr, os bu un erioed,
Jôs Bwtsiar, Dei Wmffra a Dafydd Tŷ’n Coed:
Twm Ring a Guts Morus, Wil Dafis a Sem,
Fred Wood ac Aneurin, a Tomi, a Pem;
Richie Thomas, a’i gariad angerddol at fro
A’i magodd; er gofid, mae yntau’n y gro.
Hen fois ‘mysg y gora’ oedd Ifan Tŷ Rhos,
Wmffra Lloyd, Ifan Owen a’r unigryw Wil Jôs;
Ifor Jones, yr anwyla’, yn organydd o fri
Yn Salem, ac yntau dros ei nawdeg a thri.

Bu i rai gael eu ‘nabod wrth eu cartrefi gynt,
Ac enwau’r trigfannau’n atseinio’n y gwynt;
Tom London, Now Dolydd a ‘rhen Dei Bryn Glas,
A’r ddau ganwr, Twm Gorlan, ac Ifan y Plas;
Price Caffi, Stanli Machno a Robin Penffridd,
Ac Idwal Nant Crogwyn - pob un yn y pridd.
Dwalad Wilias, Tan’clogwyn, a’i barch at y Sul
A gadwodd mor ffyddlon i’r llwybr cul;
Owen Edwards, y Tyddyn, un arall o’r criw
A’i sêl at ei gapel mor deyrngar, mor driw.
Hen gyfaill caredig, - rhaid cyfri’ y gost
O’i golli o’i gownter, - ‘rhen Roger y Post;
John Robaits o’r Benar a Robat Dafis y Parc
Fu’n rhan o genhedlaeth wnaeth dipyn o farc;
Robat Wilias y Gwiga a Richie, Blaen Ddôl,
A Dei o Fryn Eithin - ni ddônt fyth yn ôl.
Roli Cefn - hen gymeriad, a Rolant Waen Llan;
Un o ‘Stiniog yn wreiddiol oedd Robin Coch Gwan.
Cymeriadau arbennig oedd Elis Tŷ’n Berth,
Ac Ifan, Cae Llwyd, amrhisiadwy eu gwerth.
Roedd amryw John Lloyd ym Mhenmachno, yn wir,
Sef o’r Henrhiw, Minafon a’r Derwen Dir,
A John Lloyd, Blaen Buarth; mae f’atgofion yn drwch
O straeon amdanynt, fel am John ‘Lias y Swch.
Dic Hafodwyryd a Bob Groesffordd, ei frawd,
O deulu niferus, a fagwyd mor dlawd;
Richard ‘r’Erw, Now ‘Sgwfrith, a Dei Hafod Fraith -
I gyd wedi myned ers amser maith.
Ac Iorwerth Blaenglasgwm, mae yntau’n y bedd,
Un  â hiwmor arbennig, yn gorwedd mewn hedd.

Rhaid peidio anghofio’r menywod o’u plith
Sy’ wedi diflannu o’r Llan rif y gwlith;
Lisi Bennar a Kitty, o hyn rwyf yn daer,
Na fu dwy mor liwgar â’r hynod ddwy chwaer.
Annie Ellis, Gwladys ‘Sgwfrith a hefyd ‘Lel-Lel’,
A Meri Felin, a fagwyd gan ‘rhen Anti Nel;
A phwy all anghofio, heb deimlo yn drist
Am Salem ac Amenio Ann bach Iesu Grist?
Magi’r ‘Henthriw’, Annie Tomos, ac Ann bach Tŷ’n coed,
Ac Annie Evans, athrawes, yr anwyla’ erioed.
Un arall a fu’n dysgu, capelwraig o fri,
Oedd Miss Lisabeth Evans, neu ‘L.K.’ i ni.

Daeth rhai’n adnabyddus trwy lysenwau’n mhob man,
Megis Welshi, Wil Chwalwr a Bob Margiad Ann.
Er na chafodd o neb o’i gyfoedion o’i blaid,
Ifan ‘Brenin’ oedd un a ddywedai’n ddi-baid
O’i ‘stafell ddi-sylw yn y ‘Sendy dlawd,
Mai ef oedd yn frenin, heb ofni ‘r’un gwawd.
David Davies, dyn tracsion, a aeth yn ‘Dei’Dei’ -
Mae’r cof am y cyfan yn fy ‘nghadw-mi-gei.’
Rhai enwau arhosodd oherwydd y lle
Y’i ganed, fel y teulu ddaeth yma o’r De;
Nid ‘Hwntws’ y’i gelwid, dywedaf yn glaer,
Ond Defi John South, a Blodwen ei chwaer.
‘Wa’ Penbedw, a’r Piwiaid - sef y teulu Pugh
Fu’n rhan o gymdogaeth mor annwyl, mor fyw,
Fel Sbrig a Thwm Cyrli a Robin Jôs Glo, -
Pob un yn rhan bwysig o hanes y fro.
Rhai ‘bach’ eu llysenwau - Dei Gwyndy a Sen,
Ond yn fawr eu cymeraid, fel Meurig a Len;
Ned ‘bach’ ga’dd ‘r’un enw, fel Dic ‘bach’ Ffor’ Cwm,
A Glyn, â’i ffugenw yn Glyn Cheeky Bwm.
Ond ‘r’enwoca o’r bychain a fu yn y Llan
Gyda’i straeon chwedlonol, oedd Crad bach Tan Lan.

Mor anodd yw derbyn nad yw eu henwau hwy
Nawr ond ‘sgrifen ar gerrig mynwentydd y plwy’.
Cymeriadau Penmachno, gwerinol a gwâr,
A’u gwreiddiau yn nyfnder eu milltir sgwâr.
Delweddau hen ddyddiau na ddônt byth yn ôl
Sy’n gadael rhyw hiraeth fel hyn yn fy nghôl.

Dim ond hel atgofion, wrth fyned yn hŷn
A wnes, am gyfoedion o ddoe, fesul un;
Wynebau erstalwm ddaeth eto yn fyw,
A’u lleisiau cyfarwydd a ddychwel i’m clyw.

----------------------------------            

Cyfansoddwyd tua 2010, er cof am rai o gymeriadau annwyl fy henfro. Heddwch i'w llwch.


18.1.25

Plwy’ Penmachno ddyddiau gynt

Cyfansoddwyd yr isod wrth sylweddoli y newid a ddaeth i gynefin fy ngeni wedi cau'r chwareli yng Nghwm Penmachno.


Tynged 'Cwm Carnedd'
(Stori wir; Gwel Awdl fuddugol Tilsley, Llangefni 1957)

Nid hawdd ydyw adrodd fy stori, frawd,
Am hanes cymdogaeth werinol, a'i ffawd;
Lle bu 'nhylwyth yn britho y 'Cwm cau',
Heddiw, i'w cyfri' yn un neu ddau.

-----------------------------------

Bu yno bron ddwyfil yn trigo un tro,
O Gymry cynhenid, o bridd yr hoff fro;
Cymeriadau anwylaf, a hen ŷd y wlad,
Heb achos i boeni am yr iaith, na'i pharhad. 

A pham rhaid gofidio am rhywbeth fel iaith
A dynion y pentre'n ddiogel mewn gwaith?
Nid oedd angen pryderu, roedd popeth yn iawn,
A'r chwarel yn ffynnu, a'r pocedi yn llawn;

Roedd yno wyth capel i gynnal y nwyf
O ddiwylliant ysbrydol, grefyddol y plwyf,
A chwe' ysgol ar gyfer y sawl oedd â chwant
Am rywfaint o addysg ar gyfer eu plant.

Cyflenwid anghenion y bobl i gyd
Dros gownteri stribedau o siopau y stryd,
Heb reswm i deithio i farchnad y dre'
Ond unwaith yr wythnos, petai galw ynte?

Dros rif y blynyddoedd, roedd meddyg ar gael,
A'i wasanaeth diflino i'w gleifion yn hael,
Gyda nyrs y gymuned - bu honno yn gefn,
Fel yr heddwas oedd yno i warchod y drefn.

Roedd yma fasnachwyr a chreftwyr di-ri',
A phob peth oedd ei angen at ein cynnal ni;
Dyma le diwylliedig, a ninnau i gyd
Mor falch o'n treftadaeth, mor fodlon ein byd.

Bu derbyn cymwynas yn rywbeth mor hawdd
 sgwrs rhwng cymdogion dros ymyl y clawdd.
A'r fro yn ddi-ymdrech yn gwarchod yr iaith,
Fel y gwnaed gan gyndeidiau ers amser maith.

Nid oes raid ymhelaethu, mae'r stori yn hir, -
Roedd yn bentre' llawn bwrlwm, ym mhen ucha'r sir;
Pob teulu yn ddedwydd, heb eisiau dim mwy -
Nid oedd sôn am alltudio 'mysg bobl y plwy'.

---------------------------------------------------------


Ond daeth diwedd y chwarel heb lawer o stŵr,
Aeth y felin yn dawel a'r lefel dan ddŵr.
Yn dyst am ei beiau, mae'r rwbel i gyd,
A pheswch ei gweithwyr a glywir o hyd.

Ond er ei gwendidau, bu'n gyfrwng i roi
Rhyw nerth i'r ffon-fara, ac i arian grynhoi
Ymysg y trigolion; ac wedi ei chau
Mae olion dirywiad yn dal i barhau.

Disodlwyd y gofaint, a daeth diwedd ar ddydd
O wasanaeth y pobydd, y teiliwr a'r crydd;
Gollyngwyd y gafael, aeth yr edau yn frau,
A llaciwyd y pwythau, yn lle eu tynhau.

Dau w'nidog a ficer, mor uchel eu parch -
Does 'r'un acw bellach, â chrefydd mewn arch;
Dim ond ugain o blant sy'n ateb y roll
Yn yr un ysgol gynradd sydd yno ar ôl.*

Aeth mwy 'dan y morthwyl na chymuned ar drai,
A'r mil o atgofion, pan werthwyd y tai;
Bu farw cymdogaeth ddiwylliedig a chre',
A hunllef ddiwylliant a ddaeth yn ei lle.

Lle bu lleisiau 'r'hen Gymry ar strydoedd y Llan
Geiriau estron a glywir yn awr ym mhob man;
Mae'n anodd dygymod...a theimlaf yr ing
O golli'r cwmpeini ar gornel y Ring.

    ---------------------

Daeth geiriau y Prifardd yn greulon o wir
Broffwydoliaeth o'r hyn fyddai'n digwydd cyn hir;
Cwm Carnedd a Thilsley ill dau sy'n y bedd,
Fel cymdeithas y plwyf, ar ei newydd wedd.

                         
  * Ar ddechrau’r 20fed ganrif ‘roedd cymaint â chwe’ ysgol yn y plwyf yn dysgu dros 400 o disgyblion.

Llan Penmachno –  Un Ysgol y Cyngor, agorwyd 1909 gyda 155 disgybl yn mynd drwy’r drysau ar y diwrnod cyntaf o’r hen ysgol eglwysig. Arhosodd 35 plentyn yn yr ‘Hen Ysgol’. Cyfanswm o 190 yn y Llan yn gyfan gwbl.  Y rhif uchaf yn Ysgol Cwm Penmachno oedd 117 ym Medi 1909. Ar yr un pryd roedd ysgol wedi agor ar gyfer plant oedd yn byw ym mhentre’ Rhiwbach, gyda 25 yn mynychu, a rhif tebyg yn Ysgol y Cyfyng, yng ngwaelod y plwyf. Defnyddiwd Capel Carmel i dderbyn niferoedd gormodol yn ysgol y Cym am gyfnod cyn y Rhyfel Mawr hefyd.


Chwedl neu Ffaith? Dôl y Muriau Poethion, Penmachno

Rwyf wedi gwirioni ar enwau lleol ers tro, yn enwedig yn yr ardaloedd hynny yr ydw i’n gyfarwydd â hwy. Mae pori trwy hen fapiau yn obsesiwn, bron, gennyf. Yn aml, byddaf yn dod ar draws enw neu gyfeiriad ar yr hen fapiau ’ma nad oeddwn wedi sylwi arnynt gynt. Yna, rhyfeddu at yr enwau hyn, a cheisio dyfalu pwy fedyddiodd y ffos/afon/cae/bryn/llwybr neu beth bynnag â’r enwau. Mae rhai yn dyddio’n ôl i’r Oesoedd Canol, a chynt. 

Yng nghyfrol Owen Gethin Jones, Gweithiau Gethin, (1884) mae’r awdur yn trafod enwau nifer o gaeau ym mhlwy’ Penmachno, ac ar dudalen 255, mae’n cyfeirio at un yn benodol. Wrth fynd â’r darllennydd ar daith drwy’r plwy’ mae’n dod at Ddôl Pen y bryn – gelwir hi eto gan hen bobl yn 'Ddôl y Muriau Poethion'. 

Aiff Gethin yn ei flaen i ychwanegu bod yno fyddin wedi bod unwaith (un Gymreig) yn gwersyllu, ‘a bod yma adeiladau coed, pryd y taniwyd hwy gan y Saeson’. A dyna sylfaen enw’r cae ‘Dôl y muriau poethion’, lle llosgwyd yr adeiladau a’r cloddiau pren o’u hamgylch. Aeth ymlaen i ddweud bod y Cymry wedi gorfod encilio o’r gwersyll tanllyd i gyfeiriad lle saif Pen y bont heddiw, lle bu brwydr fawr, a choncrwyd y Saeson. Dywedodd bod caeau ym Mhen y bont ers yr adeg honno yn cael eu galw dan yr enwau arwyddocaol Cae’r Piser hir, Pant y trensiau a Dôl handy bwa. Roeddwn yn cymryd diddordeb yn yr enwau, ond yn amau safbwyntiau Gethin ychydig, a’i ddychymyg rhamantaidd. 

‘Gadlas Ddôl’ oedd yr enw ar ‘Ddôl y muriau poethion’ gennym ni, drigolion Penmachno yn fy nghyfnod i yno, a chynt, am wn i. Mae’r cae gerllaw Pont Oernant, sy’n croesi afon Machno. Nid oedd dim byd arbennig am Gadlas Ddôl y cyfnod hwnnw, heblaw iddo fod yn lle da i fynd i bysgota’r afon. 

Efallai mai un o’r ffynonellau gorau o enwau lleol yw’r mapiau degwm a gofnodwyd ym mhob plwy’ yng Nghymru. Mae’r rhai o Benmachno yn dyddio’n ôl i 1842, ac yn drysorau o hanes lleol. Ynddynt ceir enwau pob eiddo yn y plwy’, ynghyd ag enwau’r perchenogion, tenantiaid, a maint pob cae a phob darn o’r eiddo yn ystod 1842. Hefyd, nodir ffeithiau eraill yn ymwneud â’r ochr drethiant ac ati’r eiddo. Ymysg enwau caeau Pen-y-bryn, Penmachno ar y map Degwm y flwyddyn honno gwelir cae, ychydig dros 11 erw o faint o’r enw Dôl y Mieri poethion, sy’n codi mwy o gwestiynau!

Ond, rhai blynyddoedd yn ôl bellach, a minnau ar un o ’nheithiau ymchwilio yn y Llyfrgell Genedlaethol yn Aberystwyth y dois ar draws yr enw hanesyddol hwn ar gae ym Mhenmachno ymysg tiroedd oedd yn cael eu gwerthu yn 1586. Yn y ddogfen, (Wigfair 536) gwelais brawf o’r hyn yr oedd Gethin wedi’i gofnodi yn Gweithiau Gethin, bron i dri chant o flynyddoedd yn ddiweddarach, o fodolaeth cae o’r enw Dôl y Muriau Poethion yn y plwy’.

Felly, dyna brawf pendant o fodolaeth darn o dir oedd wedi ei fedyddio ag enw oedd yn bodoli yn yr 16 ganrif, ac yn debygol yn mynd yn ôl ganrifoedd cyn hynny. Ac yn fwy perthnasol, yn profi bod yr enw efallai yn cyfeirio at ryw ddigwyddiad lleol, a’r hanesyn lleol wedi goroesi ar lafar ymysg y trigolion am o leia tair canrif.

A dyna reswm arall i’r dychymyg ofyn y cwestiwn pwy oedd yr unigolyn hwnnw a roddodd enw ar gilcyn o dir bro Machno a barhaodd dros y canrifoedd.